XPD Portugal
December 2008
(Wim)
Donderdag 4 december om 14.00 kwamen Roel en mezelf over de aankomstlijn van de
XPD Portugal race, een 5 daagse non-stop adventure race. Gemengde gevoelens
overheersten ons bij de aankomst : vreugde omdat we de volledige race hebben
kunnen beëindigen, ontgoocheld omdat we “unranked” zijn gezien Ton de race
halfweg heeft moeten verlaten wegens medische problemen. Tevreden omdat mijn
ontstoken pols eindelijk eens kan rusten maar ontgoocheld dat we dit mooie
landschap en wereldje moeten verlaten, dat we deze heerlijke en relatieve
tijdsbelevenis van nauwelijks slapen opnieuw moeten inruilen met het normale
dagelijkse leven,… Maar bovenal tevreden dat we met ons tweeën hebben bewezen
dat een top 10 in de WK series geen “ver-van-mijn-bed show “ meer hoeft te
zijn.
Het was opnieuw duidelijk dat een adventure race meer is dan een opéénvolging van verschillende sportdisciplines maar een voortdurende strijd met de natuur, je lichaam en je geest.
De reis
(Roel)
Nooit zo ontspannen op een wedstrijd aangekomen als voor de XPD Portugal.
Meestal is het een inpakken, uitpakken, meesleuren van materiaal… compleet
onoverzichtelijk en iets waar je veel te laat mee begint. Maar dankzij Wim’s
contacten in de scheepvaart, had hij een fantastische deal kunnen regelen met
onze Portugese interim-sponsors ALISAN Transportes, onze reisagent
Blue Skies
en TAP Portugal. De gearboxen en MTBs vertrokken twee weken vroeger dan
hun baasjes, en al wij moesten doen was ons neerploffen in de zeteltjes van het
vliegtuig, en op 3 uur stonden we in Lissabon. Makkelijk zat, met een broodje
kip-ananas achter de kiezen… Zo makkelijk kan reizen zijn.
Het enige nadeel van je gearbox vooruit sturen is dat je geen overzicht meer hebt van wat nu wel en niet meegegaan is. Zaten die Rainmates nu in de gearbox, of ligt die ergens tussen de chaos die ik garage noem? Resultaat is dat ik heel wat spullen in het dubbel heb meegenomen, en dat mijn garage er momenteel als een stort uitziet. Maar da’s een kleine prijs in vergelijking met het comfort. Volgende keer terug van dat, aub…
Eenmaal aangekomen in het wedstrijdkamp werden we verrast door een super grote en luxueuze chalet waar we de 2 dagen voor de start heerlijk konden uitrusten, onze kilo’s materiaal verschillende keren konden in- en uitpakken en de kaarten en roadbook tot in het kleinste detail konden bestuderen.
Wedstrijd sectie 1 ( zondag 10.00 u tot maandag 08.00 u)
(Wim)
Zondagochtend om 10.00 u konden wij vrij uitgerust aan de start komen. Eenmaal
het startschot gegeven moesten wij een park doorrennen om er onze
inline-skates te vinden die we moesten aantrekken voor een 12 km lange
skate-etappe.
(Roel)
Inline skaten is mijn ding niet, nooit geweest, en zal het ook nooit worden.
Maar mits wat training op de lokale boerenwegjes bij mij in de buurt, ben ik
alvast niet de grootste kluns van de hoop. Het wegdek was in elk geval goed
beskatebaar, de stokken die ik gebruikte zorgden voor de broodnodige extra
stabiliteit, en met een duwtje van Jacqueline in de rug begon ik zowaar te
genieten van het skaten. Elke overmoedige ambitie die ik had als toekomstig
elfsteden-kampioen werd wel vakkundig de nek omgewrongen toen FAST/DART me op
hun dooie gemakje in treintjesvorm voorbij kwam zoeven… Het ziet er zo makkelijk
uit als een ander het doet !
(Wim)
Onder de regen en over verschillende heuvels kwamen we toe aan het strand waar
ons twee specials task stonden te wachten vooraleer we verder mochten
kajakken. De ene helft van het team moest de branding overwinnen per kajak om
vervolgens rond een boei terug te varen terwijl het andere team dit al op een
surfplank moest doen. Voor de vele body boarders en surfboys waren de hoge
golven blijkbaar een heuse speeltuin…voor ons was het echter de hel…toch zeker
wanneer we met de eigenlijke kajak etappe moesten vertrekken. Jacqueline en
mezelf geraakten maar niet door de 3 meter hoge branding…onze boot werd
voortdurend omgeslagen en door alle kracht verloren we hierbij telkens onze
bagage die we op de kajak moesten meenemen. Blijkbaar waren de meeste teams aan
het sukkelen en werd er besloten om ons de kajak een kilometertje over de weg te
laten dragen om verderop te vertrekken waar er heel wat minder branding was.
Vloekend sleurden we onze loodzware kajak over het zand, asfalt, stenen en
trappen maar gelukkig kon ik me zelf troosten met het ongelooflijke gevoel die
in mijn lichaam bleef hangen van die ene golf die mijn meters ver meenam op mijn
surfplank…wat een versnelling, wat een sensatie….nu begrijp ik het plezier van
die surfers om zich voortdurend kapot te zwemmen tegen de golven in om dan te
genieten van die ene perfecte golf…
Het kajakken verliep in het begin vrij vlot, al snel kwamen wij de baai over maar dan was het metertje per metertje proberen vooruit te komen rond een pier waar de stroming blijkbaar niet in de meest gunstige richting ging. Na een viertal uur varen moesten we eerst nog een vijftal km skaten om de eerste trekking te beginnen. Een tocht van 85 km, gelukkig onderbroken door 2 oriëntatietochten (één per MTB, één al lopend) , een assistentiepost en helaas ook een nachtelijke zwem- en klimproef.
De eerste 15 kilometer liepen we over het zand tot we net bij zonsondergang een rivier al zwemmend moesten oversteken, vandaar dat we verplicht werden onze natte wetsuits mee te dragen in onze rugzak. Gelukkig, want het was al meer dan koud genoeg met wetsuit, zeker toen het nog begon te regenen. Regenbuien bij het aankomen aan een meer of de zee was constante in onze volledige race… Na een kleine kilometer zwemmen konden we gelukkig van de gastvrijheid, en vooral de open haard, genieten in een plaatselijke surfclub.
Hierna vertrokken we verder al stappend naar onze fietsen waar een pittige mtb-oriëntatietoch op het programma stond.
(Roel)
Aha, MTBO, een afkorting die me wel ligt. Het concept is eenvoudig, je krijgt
een erg gedetailleerde kaart, schaal 1:20.000, je neemt de MTB, en zoeken maar
die CPs. Acht moesten we er vinden op een schiereiland waar een paar jaar
geleden het Spaans-Portugese kampioenschap MTB-orientatie georganiseerd werd.
Maar ondertussen was het nacht geworden, en in het donker lijken alle paadjes zo
hard op elkaar dat het soms een doolhof wordt. Omdat MTBO veel sneller gaat dan
een gewone oriëntatieloop, is het belangrijk om overzicht van je positie te
houden, maar dat is niet makkelijk in het donker, vooral als je de hele tijd
geitepaadjes tussen het struikgewas moet zoeken. En geloof me, Portugal by night
is donker, héél donker.
Hoewel ook het weer tegensloeg, regen en veel wind, vonden we toch relatief snel alle CPs, soms met een beetje geluk, maar de spirit zat goed en na een uurtje of twee kwamen we alweer terug aan het voetbalveld waar ons supportteam klaarstond.
(Wim)
Het was nog steeds volop nacht en nog een 20 kilometer lange loopetappe waren
we verwijderd van de eerste assistance –area. Onderweg stond ons wel nog
een klimproef te wachten, waar we met 2 personen een 4+ route van ongeveer 15
meter moesten overwinnen. Op zich niet moeilijk maar bepaalde bewegingen
begonnen toch al pijnlijk te worden. In normale omstandigheden is het
waarschijnlijk volop genieten om te mogen klimmen op deze rotsklieven langs de
kust. Enkele kilometers verder moesten we eerst wat klauteren over de
rotskust om vervolgens aan de hand van een via ferrata tot bij de volgende cp
te komen…en net als alle andere keren dat we langs de kust liepen begon het
volop aan het regenen. Net als bij alle andere klimproeven en via-feraata’s was
er nauwelijks of geen controle naar veiligheid en materiaal toe. Is dit
omdat ze er vertrouwen op de ervaring van de racers tijdens dergelijek WK
series of is dit eerder de zuiderse mentaliteit?
De laatste kilometers brachten ons na 22 uur racen tot bij de eerste
assistentie post. Oorspronkelijk was onze planning om pas vanaf de tweede
assistentie post te slapen, maar de organisatie voorzag hier een verplichte
rust door ons per 2 een oriëntatieloop te laten doen waarbij het tweede team
pas kon vertrekken wanneer het eerste team was toegekomen.
Wedstrijd sectie 2 (maandag 08.00 tot dinsdag 17.00 u)
(Roel)
Na een half uurtje verplichte rust (nodig om de GPS te uploaden) en even wat
lekker warms gegeten te hebben, vertrokken Ton en ik aan de lange lus van de CO.
Wim en Jacqueline deden de korte lus, en mochten dus eerst even rusten. Ze
mochten immers niet vertrekken voor Ton en ik terug waren.
Volgens de organisatie duurde de lange lus ongeveer 1.5 à 2 uur, en Ton en ik maakten ons er inderdaad in 1u45min vanaf. In het begin ging het wat stroef, omdat we wat aan de kaart moesten wennen, maar uiteindelijk werd het nog een vlotte hobbel langs de verplichte CPs.
Na Wim en Jacqueline de deur uitgejaagd te hebben, hadden we even de tijd om uit te rusten, mijn privé-slaafje Jos (ook bekend als pappa) te vragen wat eten te maken, en de voeten te verzorgen. Door het kayakken, zwemmen, en slechte weer van de eerste dag had de Reskin niet goed gehouden, maar nu had ik meer tijd om na wat karité-crème en talkpoeder, een nieuwe laag Reskin aan te brengen op de gevoeligste plekjes. Die bleef de rest van de wedstrijd wel zitten, en ik heb dan ook geen last gehad van blaren of pijnlijke voeten. Goed spul…
Wim en Jacqueline waren (veel te) snel terug, en zonder de kans gehad te hebben om te slapen vertrokken we meteen weer. Nog eens meer dan 20 km te voet richting kust. Hier besloten we van onze eerste verplichte CP te laten liggen, omdat die wel erg ver uit de richting lag (een erg goede keuze, bleek achteraf), en zo snel mogelijk richting kust te trekken. Na een beetje moeite om onze weg te vinden via een wirwar aan paadjes, kwamen we op de grote weg richting kayak-TA. Eerst nog een op-en-neertje naar een CP die in een grot aan de zee lag (erg mooi, dat wel, maar de 300 trappen of zo waren misschien toch iets te veel van het goede), en dan naar het strand, waar we eindelijk onze voeten zouden kunnen laten rusten, en in de kayaks stappen.
(Wim)
Rond 16.00 u ( 30 uur racen) eindigde onze trekking op een mooi strandje in een
baai. De organisatie stond ons ongeduldig op te wachten want ze hadden besloten
om na 17.00 u geen teams meer te laten vertrekken voor het kajakken gezien de
sterke stroming en het getij. Een onverwachte beslissing die voor de nodige
woede zorgde bij de verschillende teams die nog na ons aankwamen. Deze teams
werden verplicht de race te staken tot ’s morgens 06.30 u. En of we
uiteindelijk gespaard bleven van de stroming en laag water ? Absoluut niet….dus
op zich was die beslissing van de organisatie nutteloos want meer tegenstroom
als wij kon je waarschijnlijk niet hebben…het werd één van de mentaal zwaarste
( en nooit meer te vergeten) etappes ! Het begon allemaal vrij vlot. We kregen
nauwelijks 10 minuten om ons om te kleden en onmiddellijk te vertrekken. Geen
tijd om te staan vloeken om in ons natte neopreen pak te kruipen, geen tijd om
wat bij te eten of drinken,… Hoogwater was om 16.00 u, m.a.w. het water begon
te kenteren en de zandbanken werden duidelijk zichtbaar door de omslaande
golven veroorzaakt door de wind die loodrecht in de richting van de stroming
blies. Maar zonder al te veel inspanning konden we de eerste helft door de
golven laveren. We moesten voorbij een landtong varen , waar we dan
vervolgens een brede riviermonding landinwaarts moesten varen. Vanaf daar
dacht ik dat het zwaar zou worden, maar voorlopig was de wind nog sterk genoeg
om ons tegen de stroom in te helpen. Uiteraard weeral vergezeld van enkele
flinke regenbuien. Maar naarmate het donkerder werd, werd de tegenstroom
sterker en sterker…toen Jacqueline en mezelf wilden wachten op Roel en Ton die
wat achter lagen werd plots duidelijk dat we in korte tijd meters achteruit
waren gedreven. Zodra we opnieuw begonnen te peddelen geraakten we maar niet
voorbij het punt waar we zopas waren. De bijkomende uitdaging was om zeker
niet af te drijven naar de oevers want daar zouden we ons vast varen in de
modder. Zeker gezien het water meer en meer aan het aftrekken was toonde de
kaart modderstroken die reeds meer dan één kilometer voor de kust begonnen.
We moesten absoluut in de juiste vaargeul blijven om veilig ons eindpunt te
bereiken. Hierdoor hebben we bijna 2 uur ter plaatse zitten peddelen….na 2 uur
begon de stroming gelukkig te minderen en merkten we opnieuw wat vooruitgang en
zagen we eindelijk ons eindpunt. Beetje per beetje vaarden we richting ons
eindpunt ..Helaas stond het water nog steeds zo laag dat we de laatste 100
meters onze kajaks door de modder moesten slepen. Net niet of wel onderkoeld,
fysisch en mentaal uitgeput kwamen we uiteindelijk bij de wisselzone in een
klein vissersdorpje. Al snel besloten we om in een plaatselijk restaurantje
ons op te warmen en te “herladen”. Na enkele overheerlijke warme
chocolademelks gecombineerd met frietjes, calamares, kalfslapjes en eiersoep
begonnen we vol moed aan de volgende trekking. Een 40 kilometer lange tocht
door een heuvelachtig labyrint van zandwegen. De glinsters in het zand bleken
geen blinkende steentjes te zijn zoals ik beweerde, maar ijs ! De temperatuur
daalde onder het vriespunt en hierdoor bleven de meesten van ons maar koud
lijden…het was aftellen, zowel de kilometers tot de volgende wisselzone als
het aantal uren tot de zon zou opkomen om ons wat warmte te geven.
Het was afzien voor iedereen, ons tempo begon te zakken en het navigeren liep ook niet meer zo vlot. Enerzijds door de vermoeidheid en anderzijds door onduidelijke en onvolledige kaarten van dit labyrint. We besloten enkele checkpoints over te slaan en de laatste 12 km over het asfalt te stappen…een weg waar ieder van ons geconfronteerd werd met de meest vreemde sleepmonsters. Het krieken van de dag gaf ons de laatste energie om uiteindelijk bij de wisselzone te komen waar een mountainbike etappe van 80 km tot de 2de assistentie post op het programma stond.
(Roel)
Voor de eerste keer in een lange tijd mochten we weer de fiets op. Groot was
onze blijdschap toen we zagen dat onze smerige, bemodderde MTBs (resultaat van
de nachtelijke MTBO) weer als nieuw blonken. Mijn versnellingsapparaat schakelde
zelfs beter dan toen het door de fietsenmaker afgesteld werd. Met dank aan Jos
en Nico voor het zware werk, dus.
Eerst mochten we terug een kleine MTBO doen, waarbij het team opgesplitst mocht worden. Wim en ik gingen op pad voor 2 CPs, en Ton en Jacqueline gingen op zoek naar 2 andere. Snel kwam het team weer bij elkaar, en mochten we met fiets en al per raft een stuwmeer oversteken. Daarna begon de eigenlijke MTB-etappe. Ondertussen was het weer omgeslagen, en hadden we na twee dagen van regen en koude eindelijk een stralende zon, een temperatuurtje van een graad of 20 en blauwe lucht. Adventure racen kan toch heerlijk zijn. Snel vonden we dan ook de ene CP na de andere.
Na ongeveer 60 km fietsen, bij een CP op de top van een heuveltje, kreeg Ton het plots moeilijk. Blijkbaar hadden Jacqueline en ik het kleine mannetje met de grote hamer kunnen ontwijken, maar vierde hij zijn woede bot op Ton. Een vreemd moment, want in mijn drie jaar dat ik met Ton race, was dit de eerste keer dat er ook maar een barstje te bespeuren was in zijn titanium pantser. Honger, dorst, de vermoeidheid (we waren al 48 uur aan het racen zonder slaap), of een combinatie van factoren, begon zijn tol te eisen en leidde tot misselijkheid, oververmoeidheid en desoriëntatie. Omdat we nog 20 km van de volgende Assistence Area verwijderd waren, waar we zeker gingen slapen, besloten we van toch door te rijden en daar terug wat op krachten te komen. Het ging ondertussen alweer tegen de avond aan, dus we moesten nog even doorduwen, in de hoop voor het donker weer binnen te zijn.
In de Assistance Area waren Nico en Jos al aan het uitkijken naar onze aankomst, en omdat de meeste teams hier ’s ochtends al vertrokken waren (door de kayak-cutoff), hadden we de hele sporthal bijna voor ons alleen. Tijd om te eten, drinken, nieuwe kleren aandoen, en eindelijk een heerlijk dutje. Onze matrassen en slaapzakken lagen voor ons klaar, en geen bed ter wereld voelde zo heerlijk als het onze. Slaapwel, en droom zacht…
Wedstrijd sectie 3 : dinsdag 17 u tot woensdag 16.00 u
(Wim)
Na 2 uurtjes slapen en ons volgepropt te hebben met koolhydraten in de meest
uiteenlopende vormen, vertrokken we om 21.00 voor een 85 km lange MTB etappe.
Normaal zou deze ons naar een 60km lange Run & Bike etappe moeten brengen
maar wij hadden besloten om deze etappe over te slaan en door te fietsen naar
de volgende wisselzone waar 35 km in-line skaten op het het programma stond.
Het zou ons anders nooit lukken om tijdig de volgende cut-off time te halen en
ondertussen was ook gebleken dat het voor geen enkel team mogelijk zou zijn om
alle cp’ s te vinden…we zijn het al snel eens over deze “tactische” beslissing
gezien er al genoeg loopkilometers op het programma stonden.
Helaas liep niet alles zoals gepland. We zijn nog maar een uur ver en Ton toont opnieuw tekenen van oververmoeidheid en desoriëntatie. Uiteindelijk beslist hij de race te staken. Gezien zijn toestand kunnen we echt niet verder. Ondanks dat alles wijst op dehydratatie beslissen we geen enkel risico te nemen en beslissen we de hulpdiensten te laten komen. We zaten midden in een grote woud aan een kerkje met een tweetal huizen er rond, ver verwijderd van de bewoonde wereld en normaal berijdbare wegen. In afwachting troostten we ons met een kampvuurtje en het zingen van het avondlied... Eenmaal de hulpdienst was toegekomen besloot Jacqueline om bij Ton te blijven en besloten Roel en ik verder racen. Enerzijds ontgoocheld (we stonden op de 8ste plaats) maar anderzijds nog voldoende gemotiveerd om te bewijzen dat we deze top 10 plaats zeker waard zijn.
Aangekomen op de volgende wisselzone stonden onze skates te wachten. Onze begeleiders bezorgden ons enkele aanmoedigende berichtjes van het thuisfront die helaas nog niet op de hoogte waren van het slechte nieuws….gemengde emoties overvielen mij en ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. Gelukkige kreeg ik de steun van Roel en onze twee begeleiders Nico en Jos ! Vol verse moed sprong ik in mijn skates en begon deze 35 kilometer lange etappe. De heuvels vielen nogal mee en we gingen vlot vooruit op de nog voorlopig zijde zachte asfalt…maar het plezier duurde maar 10 kilometer. De volgende 10 kilometer was een net geen ruw schuurpapier vol gaten ..... Gelukkig waren de laatste kilometers weer beter en zo kwamen we aan bij het begin van de volgende kajak etappe.
(Roel)
Voorgaande etappe herinnerde me er weer aan waarom ik niet van inline skate hou.
Licht bergaf op glad asfalt met goede zichtbaarheid, dat kan ik nog wel trekken.
Maar bergop, ’s nachts, over een patattenweg… plezier is wat anders. Nu is ook
kayakken niet mijn favoriete onderdeel, en vooral niet met minder dan 2 uur
slaap op de teller. Blijven peddelen en wakker blijven was dus de boodschap.
Dankzij de te kleine kayak en mijn totaal verkrampte positie lukte dat wonderwel
het eerste uur, maar daarna begon ik stilaan minder en minder alert te worden.
Daarbij moesten we nog stroomopwaarts paddelen (AGAIN !!!), wat blijkbaar een
nationale sport is in Portugal. Gelukkig hadden we de wind in de rug, en die
wakkerde zo sterk aan dat er behoorlijk hoge golven op de getijderivier kwamen
te staan.
Dat gaf ons de mogelijkheid om een spelletje “golfsurfen” te spelen, waarbij we probeerden zo lang mogelijk op de top van een passerende golf mee te glijden. Vaak missen we de top, maar soms kunnen we een paar seconden meesurfen… Leuk spelletje, en het verhindert vooral dat we in slaap vallen. Voor we het wisten kwamen we alweer bij het volgende wisselpunt aan.
(Wim)
Het kajakken overleefd voelde ik me al bijna op de volgende en laatste
assistentie zone. Slechts 14 kilometer verwijderd van ons doel moest één iemand
skaten en de andere moest fietsen. Heerlijk ontspannend me laten slepen door
Roel….maar het werd opnieuw 14 km schuurpapier, maar nog veel ruwer en
overgoten met zware regenbuien er bovenop. Ik voel me een kleddernatte
vibrator op wieltjes…
Wedstrijd sectie 4 : woensdag 16.00 u tot donderdag 14.00 u
De eerste 2 assistentie posten waren vrij comfortabel : een grote sportzaal, microgolf ovens,…. Maar deze post was gewoon een open parking. En het was net volop aan het regenen. In onze bestelwagen probeerden we ons te drogen, wat te eten en besloten het slapen uit te stellen tot ‘s nachts. Het was 16.00 u en het leek beter om nog zo veel mogelijk bij daglicht te fietsen. Waterdicht ingepakt vertrokken we voor de koninginnenrit : 125 km over 2.500 hoogtemeters. De route met de cp’s was aangeduid op de kaart maar de bonuspunten stonden er niet op en diende je ergens onderweg op op deze aangeduide route te vinden.
(Roel)
In eerste instantie probeerden we ons toch een beetje aan de voorgestelde route
te houden. Dat leidde ons via onverharde paden en doorweekte landweggetjes door
het Portugese landschap. Mocht het weer niet van den hond z’n kl*ç%ten zijn, was
dit best nog wel een mooie tocht geweest. Na een tiental kilometer echter werden
we voor de eerste keer geconfronteerd met een lokale Portugese specialiteit, een
soort pottenbakkersklei-achtige ondergrond die aan je banden kleeft, en meteen
je remmen blokkeert. We stonden beiden te voet, en moesten zo goed en zo kwaad
mogelijk met een stokje de klei terug lospeuteren om onze wielen terug draaiende
te maken. Het verdict viel al snel: vergeet de voorgestelde route maar; we
volgen zoveel mogelijk asfalt, en zoeken alleen de kleinere weggetjes op om de
verplichte cp’s te prikken. Dat betekent extra kilometers, maar het loopt wel
makkelijker. Zo vorderden we goed, al moesten we toch nog grote stukken off-road
doen om aan de cp’s te raken. Spijtig genoeg was het ondertussen ook alweer
donker geworden, want we hadden ondertussen al flink wat geklommen, en het
uitzicht op het lagerliggende landschap moet adembenemend geweest zijn. Nu keken
we vooral uit op een donker landschap met zo ver het oog kon zien fonkelende
lichtjes. Wel een leuk schouwspel.
Tegen 20u begonnen we terug behoorlijk slaperig te worden, en besloten een uur of twee te slapen, alvorens verder te rijden. In slaap vallen op je fiets doe je maar één keer, en ik heb al zo’n beroerde ervaringen met achter het stuur in slaap vallen dat we geen risico nemen. Dus het eerste het beste dorpje binnengevallen, en daar het lokale restaurant in ons beste Jommekes-portugees binnengestapt: wij-os slaap-os hier-os??? Eerst njam-njam eet-os, comprendé??? Stel je de verbazing voor van de man achter de bar, twee bemodderde, verwilderde vreemdelingen die iets brabbelen, vallen zijn etablissement binnen en willen slapen. “No senõr, dat is hier geen hotel, hoor…” Maar uiteindelijk snapt de brave man wat we bedoelen. Wij bestellen een heerlijke sandwich en een fris pintje (carbo-loading noemt zoiets), en de vrouw des huizes sleept zowaar een matras en warmeluchtblazertje aan, zodat we lekker zacht en warm twee uur kunnen dutten. Daarna duiken we terug de donkere nacht in. Ik denk dat ze daar momenteel nog altijd aan het lachen zijn met die twee Belgische zotten.
Na deze authentieke adventure race-ervaring (daarvoor doe je het toch ook een beetje, hé), terug de fiets op. Mijn hersenen waren echter nog niet goed wakker, want alhoewel ik goed wist waar we zaten op de kaart, kon ik niet bevatten dat we echt wel die ene hoge berg op moesten. Nadat Wim even een perfecte demonstratie van complementariteit als teammaat had gegeven, werd het een half uurtje hike-a-bike de berg op. Prachtig uitzicht op 100.000 lichtjes, en een snelle woehoe-afdaling. Omdat Wim het nog steeds moeilijk had om wakker te blijven, lasten we later nog een 15-minuten powernap in. Voor ik zelfs mijn wekker maar had gezet op 4.30u, lag hij al te snurken, en zijn walrus-paringskreten hebben me de volle 15 minuten wakker gehouden. Ach ja, verder maar weer, maar niet voordat we met onze trieste gezicht de lokale bakker nog twee pistolets afhandig gemaakt hadden. Laaf de dorstigen, voedt de hongerigen, en deel uw dak met de slaperigen… Waarachtig een godsvruchtig en vriendelijk volkje, die Portugesen.
Na nog een laatste beklimming, wachtte ons alleen nog het triomfantelijk binnenrijden van de derde (en laatste) Transition Area. Vanaf hier zaten we in de laatste rechte lijn. We konden de finish bijna ruiken, proeven, voelen.
(Wim)
Toegekomen aan de wisselpost, vertrokken we na nauwelijks enkele minuten, was
dit gedrevenheid of was dit om zo snel mogelijk te eindigen en naar de Mc Donald
te lopen…maar eerst dienden we nog een trekking te doen van 25 km en een
afsluitende mountainbike downhill van 18 km. De trekking gidste ons door een
zanderig natuurgebied langs de ruwe en grillige kust. Voor zo ver je dit een
natuurgebied kon noemen. Het hele gebied was bebouwd met ofwel groteske villa’s
met dubbele en super beveiligde omheining ofwel krotwoningen omringd door
blaffende honden….niet echt de mooiste omgeving voor een oriëntatie tocht.
Gelukkig kwamen we na een 10tal kilometer bij de kust en hier werden we verrast
door schitterende rotsklieven die we uiteraard verschillende keren op en neer
mochten lopen en waarvan we één aan de hand van een via ferrata moesten
overbruggen…wel prachtig om aan een rotsklief te hangen met onder jou de open
spattende golven.
De trekking verliep niet enkel letterlijk op en neer maar ook figuurlijk. Soms al lopend, soms al strompelend, soms perfect navigerend, soms veel te lang twijfelend over welke weg we zouden nemen, soms in alle stilte, soms kwebbelend over koetjes en kalfjes, soms etend om die laatste kilometers te overwinnen, soms dromend over wat we allemaal zouden eten bij de aankomst,…
Uiteindelijk kwamen we bij de laatste wisselzone aan waar we met een off-road trikke een downhill moesten doen tot bij onze fietsen. Waarschijnlijk moet zo iets super leuk en spannend zijn…maar half slapend en met pijn in de pols was er weinig plezier aan.
De laatste mountainkilometers sukkelden we nog een beetje om de juiste weg te vinden, maar zodra we de eerste verkeersborden richting Cascais zagen, duwden we een tandje bij en begonnen de emoties stilaan los te komen….
Na exact 100 u kwamen we aan de laatste cp…onder het applaus en onder het schuim van de ontkurkte fles parelwijn prikten we het laatste punt af. We hebben het gedaan ! De aankomst bereikt, unranked maar toch met een tijd en het aantal controlepunten om minstens een 7de plaats te behalen. Roel en ik hebben alvast ons doel bereikt…een WK serie waardig eindigen om volgend jaar vastberaden aan de start te staan van het eigenlijke WK. M.a.w. wat het klassement ook toont…Roel en ik voelen het als een overwinning.
Nico en Jos, stonden ons uiteraard ook op te wachten aan de aankomst ! En zij mogen terecht meegenieten van onze eigen overwinning. Want zij hebben ons gedurende deze volledige race voortdurend gesteund en begeleid. Verse bananen, mountainbikes die telkens gekuist waren, gedroogde wetsuits, gevulde drinkflessen, een warme maaltijd die binnen enkele seconden werd voorgeschoteld, aanmoedigende woorden, een vleugje humor, warme handschoenen,…. Zo veel kleine dingen die ons telkens vol verse moed lieten vertrekken uit een wisselzones. Jos en Nico, bedankt ! En we hopen dat jullie er volgende jaar zeker terug bij zijn..in welke hoedanigheid dan ook.
Niet enkel dankzij hen hebben we “comfortabel” kunnen racen, maar de RESKIN pleisters hebben ons van heel wat pijn en last gespaard….geen blaren waar dan ook, geen billen die openliggen van de regen, het zand, het zweet of ons zadel,…. Super pleisters die in alle vormen en groottes kunnen aangebracht worden in een fractie van een seconde. M.a.w. geen gedoe met pleisters die in je kousen kleven, die nauwelijks kleven maar éénmaal aangebracht nauwelijks te verwijderen zijn , die nooit de gepaste vorm aannemen zonder kreukels,…
En nog maar te zwijgen van onze Rainmates….5 dagen werden we geteisterd door regenbuien. Een regenbroek is meestal te warm, te breed en beperkt in bewegingsvrijheid om vlot te kunnen lopen en fietsen terwijl de Rainmates ons warm en droog hielden zonder enige last.
Bedankt iedereen ! Voor ons was het alvast opnieuw een onvergetelijk avontuur.